در سالهای اخیر، یکی از مهمترین نقدها به مدیریت شهری در کلانشهرها، تمرکز نامتوازن پروژههای عمرانی و نادیدهگرفتن محلههای کمبرخوردار بوده است. بسیاری از شهروندان ساکن مناطق حاشیهای، سالها طعم کمتوجهی و تأخیر در اجرای زیرساختهای ضروری را چشیدهاند. با این حال، آنچه طی دو سال گذشته در کرج رخ داده، نشاندهنده تغییری قابل توجه در این نگاه سنتی است؛ تغییری که محور آن، توجه عملی و مستمر به مناطق محروم و کمتر دیدهشده شهر بوده است. افتتاح رینگ ۳۵ متری (کنارگذر) در محله اسلامآباد کرج را میتوان یکی از شاخصترین نمادهای این رویکرد دانست. پروژهای زیرساختی با کارکرد چندبعدی که علاوه بر روانسازی ترافیک و بهبود دسترسیهای شهری، زمینهساز ارتقای ایمنی، کاهش زمان تردد و افزایش کیفیت زندگی ساکنان این منطقه شده است. چنین پروژهای، بهویژه در محلهای کمبرخوردار، پیام روشنی از تغییر اولویتها در سیاستگذاری شهری مخابره میکند.اسلامآباد پیش از این نیز شاهد اجرای پروژههایی نظیر زمین ورزشی چندمنظوره، پارک محلهای و دیگر اقدامات عمرانی بوده است؛ پروژههایی که هرچند در نگاه اول کوچک به نظر میرسند، اما در مجموع نقشی مؤثر در افزایش نشاط اجتماعی و تقویت حس تعلق شهروندی ایفا کردهاند. تداوم این اقدامات نشان میدهد که توجه به مناطق محروم، یک اقدام مقطعی یا تبلیغاتی نبوده و در قالب یک برنامه هدفمند دنبال شده است. نکته قابل توجه در پروژه اخیر، سرعت و دقت اجرای آن در کنار حجم سرمایهگذاری است. اختصاص حدود ۲۵۰ میلیارد تومان بودجه به یک پروژه عمرانی در منطقهای کمبرخوردار، بیانگر آن است که عدالت شهری زمانی محقق میشود که منابع، بر اساس نیازهای واقعی شهر توزیع شوند، نه صرفاً بر مبنای برخورداریهای پیشین.
رینگ ۳۵ متری اسلامآباد، فراتر از یک مسیر عبوری، نمادی از تغییر جهت توسعه شهری در کرج است؛ توسعهای که اگر قرار است پایدار، متوازن و اجتماعی باشد، ناگزیر باید از مناطق محروم آغاز شود و به متن شهر برسد.